سرودهی مکتبدار جهرمی دربارهی حبّ امام حسین(ع)
به گزارش اخبار جهرم، به دلیل اهمیت دو واقعهی عاشورا و تاسوعا در فرهنگ ایران، در گذشته، اغلب بزرگان جهرم به این مناسبتها شعر میسرودند و حتی در دههی محرم و ماه صفر بر سر منابر و مجالس عزا، قرائت میشدند.
از جملهی این اشعار متعلق به حدود یکصد سال قبل، سرودههای آیینی مرحوم آیتالله آقای آقاعلی ایتاللهی، مرحوم آیتالله سید ابراهیم حقشناس و شاعرانی چون مرحوم حاج فرجالله ایزدی است.
شاعران معمولاً از اقشار باسواد و دارای خط خوش و فرهیخته شناخته میشدند. یکی دیگر از شاعران کمتر شناخته شده به شاعری در جهرم، حاج شیخ محمد اسماعیل ابراری مشهور به آخوند ابراری است.
مرحوم آخوند در محلهی بالا، مکتب داشت و به دلیل حسن شهرت و خط خوش، صاحب محضر یا دفتر اسناد نیز بود. وی همچنین کاتب حضرت آیتالله العظمی حاج سید عبدالحسین نجفی جهرمی هم بود.
مرحوم حاجی ابراری در مدح امام حسین (ع) شعری سروده و در صفحهی اول کتاب مجالسالمتقین تألیف شهید ثالث نوشته است.
این کتاب متعلق به یکصد سال پیش به صورت چاپ سنگی با حواشی مرحوم آخوند است و در گوشهی صفحهای اول آن بالای شعر نوشته شده: «من تملکات احقرالعباد محمد اسماعیل ابن الحسین، فی ۱۵ ذیالقعده ۱۳۴۸(قمری)».
این کتاب به همت نوهی ایشان؛ آقای جمال ابراری، به موزه جهرم اهدا شده است و اکنون در گنجینهی آثار موزه نگهداری میشود.
این سروده که زبانی ساده و خودمانی دارد، به این شرح است:
هر دل که غم حسین ندارد، کور است
هر دیده که بیگریه بود، بینور است
هر کس که نگرید از غم تشنهلبان
فرداز شفاعت محمّد دور است
هرکس که در این تعزیه گریان حسین است
شک نیست که فردا ز محبان حسین است
فرمان رسد از حق به سوی خازن جنت
او را بنوازید که مهمان حسین است
